انتخاب خانم سالیوان برای فضانوردی در سال ۱۹۷۸ و در گروهی انجام شد که نخستین زنان فضانورد آمریکایی (از جمله سالی راید و شنون لوسید) هم در آن بودند. اما نخستین سفر او به فضا سوار بر شاتل چلنجر و در ۵ اکتبر ۱۹۸۴ (۱۳ مهر ۱۳۶۳) اتفاق افتاد. این پرواز سیزدهمین مأموریت کاروان شاتل‌ها، ششمین پرواز شاتل چلنجر، و نخستین پروازی بود که هفت فضانورد را با هم به فضا برد. همچنین در این مأموریت برای نخستین بار دو فضانورد زن (سالیوان و سالی راید) هم‌سفر شدند. در این پرواز ۸روزه سالیوان نخستین زن فضانورد آمریکایی شد که راهپیمایی فضایی انجام داد. این عملیات سه ساعت طول کشید و هدف آن شبیه‌سازی سوخت‌گیری شاتل در مدار و نشان‌دادن شدنی‌بودن این کار بود.

دومین پرواز خانم سالیوان به فضا در مأموریت بسیار مهم ۳۱-STS شاتل دیسکاوری در ۲۴ آوریل ۱۹۹۰ (۴ اردیبهشت ۱۳۶۹) بود. طی این مأموریت ۵روزه تلسکوپ فضایی هابل به مدار رفت. البته این مأموریت قرار بود در تابستان ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) انجام شود اما به‌سبب حادثه‌ی چلنجر به تأخیر افتاد. کاترین سالیوان یک بار دیگر هم در مأموریت ۹روزه‌ی شاتل آتلانتیس در سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) به فضا رفت و در مجموع سه سفرش بیش از ۲۲ روز را در فضا سپری کرد.

خانم سالیوان پس از بازنشستگی از ناسا به مدیریت مرکز علم کلمبوس در اوهایو و پس از آن نیز به مدیریت مرکز آموزش ریاضیات و علوم در دانشگاه ایالتی اوهایو رسید. نام او در سال ۲۰۰۴ وارد تالار افتخارات فضانوردان آمریکا شد و همچنین جایزه‌ی زنان در علوم فضایی را از آسمان‌نمای ادلر دریافت کرد. از سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) نیز به مدت سه سال مدیر بخشی مربوط به ترویج علم در انجمن آمریکایی پیشرفت علوم بود. او از بهار سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰) به پیشنهاد باراک اوباما و تصویب سنای آمریکا به سِمت معاونت بازرگانی مشاهدات و پیش‌بینی‌های محیطی و نیز مدیریت سازمان ملی امور اقیانوسی و جوّی آمریکا منصوب شد.


 http://canot.ir